Zredaguj roboczy brudnopis bez utraty własnego charakteru pisma

Oddziel błędy składniowe i powtórzenia od swoich celowych idiomów, ulubionej kadencji i chropowatości, które stanowią o rozpoznawalności autora.

Jak czyścić tekst ze śmieci, nie ścierając z niego patyny

  1. 01

    Spisz trzy cechy swojego stylu, których redakcja nie może ruszać

    Nazwij świadomie swoje znaki rozpoznawcze – na przykład wtrącenia w myślnikach, lekkie regionalizmy albo ironiczne niedopowiedzenia – zanim zaczniesz poprawki.

  2. 02

    Oddziel korektę językową od przebudowy całego zdania

    Usuwaj przypadkowe powtórzenia tego samego wyrazu w sąsiednich linijkach i błędy związku zgody, ale nie zamieniaj żywych kolokwializmów na słownikowe synonimy.

  3. 03

    Sprawdzaj każdą zasugerowaną poprawkę testem własnych ust

    Jeśli poprawione zdanie jest gramatycznie bezbłędne, ale nigdy w życiu nie wypowiedziałbyś takiego słowa przy kawie ze znajomym, wróć do wersji zbliżonej do mowy.

  4. 04

    Porównaj zredagowany szkic ze swoim najlepszym starszym tekstem

    Połóż oba teksty obok siebie i sprawdź, czy mógłby je podpisać ten sam człowiek – spójność głosu w skali roku waży więcej niż sterylna poprawność.

Najczęściej zadawane pytania

Czym właściwie jest „własny głos” w felietonie i jak go u siebie rozpoznać?

To powtarzalny splot Twojego temperamentu, ulubionego rytmu zdań, rodzaju humoru oraz tematów i lektur, do których odruchowo sięgasz po porównania.

Dlaczego automatyczne korektory stylu często psują dobre teksty literackie?

Ponieważ zostały zaprogramowane pod kątem jasnej komunikacji biurowej i traktują każde celowe złamanie reguły, inwersję czy równoważnik zdania jak usterkę.

Jak komunikować się z redaktorem w gazecie, żeby nie wygładzał mojego stylu?

Oddawaj czysty rzemieślniczo tekst bez niechlujstwa, a przy świadomie użytym kolokwializmie zostaw w komentarzu krótkie „celowe – proszę zachować”.

Dowiedz się więcej

Powiązane poradniki i wyjaśnienia do tego zadania