Ustaw proporcję autorskiego „ja”, by nie pisać wyłącznie o sobie

Wykorzystaj własne doświadczenie jako kamerę skierowaną na świat, a nie lustro do podziwiania własnej biografii, wyjazdów i prywatnych gustów.

Jak traktować pierwszą osobę jako narzędzie, a nie temat

  1. 01

    Traktuj swoje „ja” jak statyw kamery skierowanej na zewnątrz

    Czytelnika nie interesuje to, że piłeś rano kawę, tylko to, co przez szybę kawiarni zobaczyłeś na ulicy i co z tego wynika dla nas wszystkich.

  2. 02

    Policz zaimki „ja”, „mnie”, „mój” na przestrzeni jednej strony

    W polszczyźnie końcówka czasownika sama niesie pierwszą osobę („widziałem” zamiast „ja widziałem”) – wykreślenie zaimków osobowych natychmiast odchudza egotyzm.

  3. 03

    Usuwaj szczegóły statusowe, które budują barierę z odbiorcą

    Jeśli marka Twojego samochodu lub egzotyczny kierunek lotu nie są kluczowe dla ironii tekstu, zastąp je zwyczajnym słowem, by nie brzmieć jak katalog luksusu.

  4. 04

    Sprawdź, czy obcy człowiek odnajdzie w Twojej scenie własną emocję

    Prywatne wspomnienie staje się literaturą dopiero wtedy, gdy czytelnik z innego miasta myśli w połowie akapitu: „miałem identycznie z moim ojcem”.

Najczęściej zadawane pytania

Czy można napisać rasowy felieton bez ani jednego czasownika w pierwszej osobie?

Tak – autorski podmiot bywa wyraźnie słyszalny w samym doborze słów, ironii i rytmie zdań, nawet gdy narrator ani razu nie mówi bezpośrednio o sobie.

Dlaczego czytelnicy kochają osobiste dygresje u jednych autorów, a u innych one drażnią?

Drażnią tam, gdzie autor stawia siebie na piedestale jako wzór smaku i rozumu; ujmują tam, gdzie autor używa siebie jako królika doświadczalnego ludzkich słabostek.

Jak pisać o własnych sukcesach zawodowych w felietonie eksperckim bez zadęcia?

Opowiadaj częściej o pouczającym błędzie po drodze niż o samym medalu na mecie – potknięcie niesie dramaturgię, a czysty sukces rzadko bywa ciekawy literacko.

Dowiedz się więcej

Powiązane poradniki i wyjaśnienia do tego zadania