Sprawdź, czy żart w felietonie bawi czytelników, a nie tylko autora

Oceń rytm, skrót myślowy i czytelność dowcipu w tekście, zanim hermetyczna aluzja towarzyska lub wytłumaczona puenta spali cały efekt komiczny.

Higiena humoru prasowego przed oddaniem tekstu

  1. 01

    Skróć drogę do puenty żartu o jedną trzecią słów

    Komizm żywi się zaskoczeniem i tempem; każde zbędne słowo wyjaśniające przed właściwym zderzeniem znaczeń daje czytelnikowi czas na odgadnięcie finału.

  2. 02

    Zamień ogólne przymiotniki („śmieszny”, „szalony”) na suchy konkret

    Nigdy nie zapowiadaj, że wydarzyła się „przezabawna historia” – podaj fakt, liczbę śrubek z zestawu i jedną kwestię dialogową, a czytelnik sam się uśmiechnie.

  3. 03

    Wykreśl prywatne kody zrozumiałe tylko w Twojej bańce

    Aluzja do wewnętrznego żartu branżowego lub jednej dzielnicy Warszawy zostawia resztę Polski za drzwiami; daj jedno słowo kontekstu albo zmień przykład.

  4. 04

    Wykorzystaj dysproporcję między wielkim słowem a małą sprawą

    Opisanie zgubionej skarpetki językiem śledztwa kryminalnego albo zebrania zarządu językiem kroniki przyrodniczej daje najczystszy humor felietonowy.

Najczęściej zadawane pytania

Co zrobić, gdy naturalnie nie jestem typem komika, a chcę pisać lżej?

Nie sil się na gagi kabaretowe – w felietonie świetnie działa cichy uśmiech wynikający z uważnej obserwacji drobnych ludzkich sprzeczności i precyzyjnego słowa.

Dlaczego wykrzykniki i emotikony na końcu zdania psują humor w druku?

Działają jak śmiech z puszki w tanim sitcomie: odbierają czytelnikowi przyjemność samodzielnego odkrycia dowcipu ukrytego w spokojnie postawionej kropce.

Czy warto czytać humorystyczne fragmenty na głos przed wysłaniem do redakcji?

Zdecydowanie tak – ucho natychmiast wyłapuje potknięcie rytmiczne, dwie zbitki spółgłoskowe obok siebie lub za długie zdanie, na którym gaśnie pointa.

Dowiedz się więcej

Powiązane poradniki i wyjaśnienia do tego zadania