Wpleć krótką scenkę z dialogiem, która ożywi wywód felietonowy

Przełam jednolity blok autorskiego monologu dwu- lub trzyzdaniową wymianą zdań, która przekaże mentalność rozmówców celniej niż długi opis.

Jak pisać mikrosceny z uchem do żywej polszczyzny

  1. 01

    Zostaw wyłącznie moment zwrotny rozmowy bez powitań

    Wykreśl „dzień dobry” i „co słychać” – wejdź od razu w zdanie, w którym pada charakterystyczne słowo, i zamknij scenkę na najmocniejszej replice.

  2. 02

    W krótkiej szpalcie wplataj kwestie w cudzysłowie wewnątrz akapitu

    Rozbijanie krótkiego felietonu na pięć osobnych wersów z myślnikami szatkuje układ graficzny; dwie kwestie wplecione w zdanie trzymają zwartość formy.

  3. 03

    Pozwól rozmówcy mówić jego własną składnią, nie Twoją

    Urzędnik, nastolatek i fachowiec od pralek budują zdania zupełnie inaczej; jedno autentyczne słówko środowiskowe zastępuje cały opis postaci.

  4. 04

    Zrezygnuj z ozdobnych czasowników „wykrzyknął”, „zripostował”

    Proste „powiedział”, „zapytała” albo sam gest poprzedzający wypowiedź brzmią znacznie czyściej niż teatralne komentarze odautorskie.

Najczęściej zadawane pytania

Ile wymian zdań może liczyć dialog w klasycznym felietonie prasowym?

Najczęściej dwie lub trzy krótkie repliki – gdy dialog przekracza sześć wersów, tekst zaczyna przesuwać się gatunkowo w stronę opowiadania lub reportażu.

Co zrobić, gdy nie pamiętam dokładnie słowo w słowo zasłyszanej rozmowy?

Oddaj wiernie sens, ton i charakterystyczny zwrot, nie przypisując przy tym rozbudowanych, zrekonstruowanych cytatów osobom możliwym do zidentyfikowania.

Czy rozmowa z wyimaginowanym rozmówcą w głowie autora to dobry zabieg?

Dawkowana oszczędnie wewnętrzna sprzeczka autora z własnym sumieniem lub „wewnętrznym księgowym” potrafi świetnie zdynamizować abstrakcyjny temat.

Dowiedz się więcej

Powiązane poradniki i wyjaśnienia do tego zadania